środa, 10 stycznia 2018

Trochę o tym i o tamtym.

Cześć!
Dawno mnie tu nie było, a jest trochę spraw, którymi chcę się z Wami podzielić. 
Nie będę nadrabiał zaległości, bo nie ma sensu. Po prostu jak to zwykle bywa napiszę w wielkim skrócie co się wydarzyło, jak tam koniec sezonu. Co tam jeszcze robiłem i takie tam. Rozbije to na dwie części by wzrosła czytelność (co za denny tekst), bo i przydługich notek i tak wiem, że nikt nie czyta. Podsumowanie sezonu? Krótkie - Był udany i oby kolejny był taki sam lub ciutkę lepszy. Koniec. Lecim!
Po Biegu Republiki Ostrowskiej za przyzwoleniem Trenera zrobiłem wolne od biegania. Trochę rower, basen, sporty drużynowe. Sporo nauki miałem, więc dobrze się złożyło. Długo ta sielanka jednak nie trwała. 
W listopadzie coś tam zacząłem już truchtać by na obóz do Ostrej Góry pojechać rozruszany. Będąc tam dowiedziałem się, że właśnie w tu rozgrywany jest Zimowy Półmaraton Gór Stołowych, który to znany wszystkim i lubiany przez wszystkich Wojciech Kowal Kowalski wygrywał nie raz i do tego dzierży rekord trasy. Na jednym treningu z mapką turystyczną przeleciałem się po trasie ZPGS i napaliłem się jak szczerbaty na suchary, że może wystartuje, że co tam wysokie wpisowe, sprawdzimy się, ale ostro wyrżnąłem o kant kuli jak dotarła informacja o egzaminie na uczelni w dzień ewentualnego, przyszłego startu w ZPGS. No nic. Może za rok. 
Następnie nastały święta gdzie przybyło kilogramów i koniec roku finiszowałem na XXXIII Biegu Sylwestrowym w Lesznie (5km - 16:40, 8 miejsce open) rozgrywanym o dziwo nie w sylwestra ino dzień wcześniej za co nie tylko ja dziękowałem organizatorom. O wróć! Czyli po części sobie, bo razem z Martą mieliśmy okazję pomagać w biurze zawodów! :D No i mamy Nowy Rok! Jestem już pełno prawnym 26-latkiem. Nie, nie czuje się na tyle. 
Aktualnie jestem w mekce polskiego biegania i przygotowań wysokogórskich! Ha! Szklarska Poręba gdzie mam ogólnie przerąbane.

Aaa... no i jeszcze jedna informacja choć, część może już wiedzieć z twarzowejksiążki. Zawierająca smutek i radość...
Radość, bo chodzę, biegam, piszę tę notkę oraz nic mi nie jest...
Smutna, samochód, którym się woziłem przez ostatnie kilka lat rozbiłem.
W środowy, poświąteczny poranek gdy jechałem do Leszna było jeszcze ciemno, w końcu 6:30. Jakbym jechał nie przepisowo... ale wiedziałem, że zdążę do pracy z palcem w nosie... I jak to często bywa i może się wydawać takie oczywisto-śmieszne, stado dzików wybiegło w ostatnim momencie. Widziałem na pewno cztery dość sporych rozmiarów... Uderzenie.. lampy przednie poszły... nastała ciemność... widziałem kontroli, światła samochodu daleko przede mną... poślizg, obrót o 180*, Astra tyłem wbiła i odbiła się od drzewa...
Powiem Wam, że analizowałem potem co się wydarzyło i jak zareagowałem, i jak powinienem zareagować. I nie życzę nikomu takiej sytuacji. Każdy sobie myśli lub mówi: Trzeba było tak zrobić, a ja to by, tak się starał. Powiem krótko. Nie ma szans.
Ktoś kto miał taką sytuację wie o czym piszę. Nikt z nas nie uczy jak należy zareagować, co trzeba uczynić. Dopiero po chwili wraca trzeźwość umysłu, ale przeważnie jest już po wszystkim.

Do mózgu dotarło wiele impulsów, ale te które ja wychwyciłem na pewno to:
Wzrok i stado dzików, i hamulec do samej podłogi, pierwsza myśl "To sen, zaraz się obudzę, to nie może być prawda!", napięcie całego organizmu, koncentracja wzroku na jakimś punkcie odniesienia, w którym miejscu na drodze jestem, uczucie, że wpadam w poślizg, próba wyjścia z niego, ruchy kierownicą, ale zaraz! Mikołaj! Nic nie widzisz! I to uczucie, że wiesz że jedziesz tyłem. Druga myśl, która przeraziła mnie najbardziej "Zaraz stracę przytomność!" Czułem to, wiedziałem, że się stanie, niesamowicie realne i bliskie uczucie... hmm... zapomnienia... Nie myślałem o niczym innym, wiedziałem, że to nastąpi, że obudzę się w szpitalu lub karetce i już nic nie będzie takie jak wcześniej...


I nastała cisza... mózg zaczął rejestrować co się dzieje i co trzeba zrobić. Wyłącz auto, wyjmij kluczyk, zgaś światła, nogi masz całe, ręce chyba też to i kręgosłup chyba działa. Odepnij pas, wyłaź! Wygramoliłem się za Astry przez drzwi pasażera. Ktoś się zatrzymał, padły krótkie pytania, ale jak bardzo ważne: Czy coś mi się stało? Czy ktoś jechał ze mną? Zeskoczyłem na zimną i przeoraną ziemie. W tle samochodowych reflektorów, które się zatrzymały zobaczyłem kształt Astry i cicho zakląłem. Potem standardowa procedura. Gdzie telefon? W samochodzie. Dalej krótkie info do Taty, Marty i do JW...

I już nic nie będzie takie jak wcześniej...

wtorek, 24 października 2017

Ostatki sezonu.

Siłą rozpędu (i rozkazu) zaraz po MWP w biegu na orientację ruszyłem na Mistrzostwa Dowództwa Generalnego RSZ pierwszej grupy. Czyli w skrócie - Mistrzostwa 11 Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej. Zawody rozegrane w Białej Górze niedaleko Krosna Odrzańskiego. Co ważne. Ja i przełaje? Bieganie bez mapy? No czemu nie. Zresztą rozkaz to rozkaz. :) Pierwszy dzień to bieg indywidualny. Ja latałem na 8km. Zupełnie inne bieganie. Panowie wyrwali do przodu aż się przeraziłem i odpuściłem bo nie wytrzymał bym takiego tempa. Jechałem cały czas swoje, konsekwentnie mijałem niedobitki z grupki, która uciekła po samym starcie. Skończyłem na 6 miejscu więc jak dla mnie to rewelacja. Gratulacje dla Krzycha (z SzymanowskiTeam) który wygrał z palcem w nosie. :D Dzień następny to sztafeta. 4x1km. Pierwszą zmianę leciał Michał Kumolka, ja drugą. Trzecią wspomniany już Krzychu, a zakończył Szymon Krawczyk. Bardzo miło było biegać w takim doborowym towarzystwie. Wygraliśmy dość spokojnie. Choć ja straciłem 1 pozycję... i spadłem na 2 miejsce z małą stratą. Dzień ostatni to 10x1km. Czyli cały zespół. I tu znów medal. Tym razem brązowy. No i 4 Pułk zakończył zmagania na 3 miejscu drużynowo!

22 piździernik.
Niedziela. Ulica. Deszcz. Ślisko. Ogólnie mało przyjemnie. Cieszę się, że wystartowałem i że nic mi się nie stało na śliskiej kostce. Chciałem spróbować ugryźć życiówkę 34:28. Chciałem i na tym skończyłem. Na rozgrzewce już byłem cały mokry i to nie od upału, gdzie po rozgrzewce, ledwo co wyszedłem z samochodu! Leje... Ruszyłem dość spokojnie po 3:32. Potem 2km wypadł po 4' i aż krzyknąłem w tłumie "Ile?!!!" i przyspieszyłem. Na drugiej pętli już wiedziałem, że zamiast 1km było tu 1,15km. Nic nie zrobię, lece dalej. Pierwsza piątka w 17:41. Przestało padać. Lecimy dalej, ślisko cały czas. Ale jest mi ciepło choć Tata w zimowej kurtce zdjęcia pstryka. Leciałem jak mogłem. I cały czas na śródstopiu i paluszkach. :D Budzik zatrzymał się na 35:09. Po takim ciężkim tygodniu? Lepiej być nie mogło. :)
Czas na odpoczynek. Ale jak to Trener Gapiński powiedział: "To, że po sezonie to nie znaczy, że nie będziesz biegać.". :D


poniedziałek, 16 października 2017

Mistrzostwa Wojska Polskiego

Czoł(gi)em!
Tak jak w zeszłym roku tak i w tym znalazłem się w kadrze 11. Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej na Mistrzostwa Wojska Polskiego w biegu na orientację. W tym roku Mistrz Wojska miał zostać wyłoniony na trasach w okolicy Kłodzka oraz Jodły. Stawiłem się w słynnej Ekierce w Jodle w poniedziałek. Jak to miało miejsce w zeszłym roku tak i w tym: suma czasów z dwóch dni (z etapu 1+2) daje końcowy rezultat.  No i start!

Dystans klasyczny.
1 miejsce.
Wiedziałem, że będzie górzysty teren i wybór wariantu będzie mega ważny. Początek ruszyłem dość spokojnie by, bo potem nie chciałem walczyć z zakwasami. :) Na 2pk dość nie pewnie. Na wejściu i na wariancie do 4pk panowała taka mgła, że szkoda gadać, 30m widoczność to max, no i Babol na wejściu. 5pk troszkę zestresowany po błędzie leciałem dość spokojnie gdzie straciłem kolejną minutę. Na 7pk (radiokontrola) traciłem do Michały Kalaty (11LDKP/10BKPanc.) 2'30"! Michał nie ustrzegł się błędów w drugiej części trasy, a ja tak co pozwoliło mi wygrać E1 z 30" przewagą.

Dystans skrócony klasyk.
1 miejsce.
Czułem się dość pewnie. Widziałem, że będzie ciężko fizycznie, bo trasa 6km z 460m przewyższenia daje do myślenia, że będą góry jak smoki. Znów rozpocząłem dość spokojnie by rozpędzać się z PK na PK. Nie popełniłem błędów więc wbiegając na metę miałem nadzieje na zwycięstwo choć wiedziałem, że Michał bardzo lubi biegać w dużych górach.
Los tak chciał i znów obdarował mnie złotem!!

Sztafety.
1 miejsce.
Byłem pewny chłopaków ze sztafety. Wiedziałem, że każdego stać na dobry bieg, który da taką przewagę, że każdy następny startujący w teamie będzie biegł z luźną głową. I tak też się stało. Rafał Walicki na pierwszej zmianie biegł swoje - przybiegł drugi, ale jednak pierwszy bo zawodnik z SPowietrznych został zdyskwalifikowany z powodu braku jednego z PK. Marcin Gaczyński zaskoczył mnie swoim godnym biegiem. Nie jest już początkującym, ale nie jest jeszcze zawodowcem (geraryyy hir! :D, sorki Marcin ;)), ale miał równy i bdb bieg. Gaco jest przykładem człowieka, że jak ktoś chce to można osiągnąć wszystko. Będę śledził Twój postęp. Michał Kalata dołożył kilka minut przewagi, jak to Michał. Ja na ostatniej zmianie miałem już looz. Zrobiłem swoje. Dodatkowo mogę napisać, a Wy przeczytać, że uwielbiam sztafety. Zauważyłem też, że obojętne mi jest, którą zmianę mam biegać. Trzeba robić swoje i nie patrzeć na innych. :)

Dwa złote krążki + złota 11.LDKPanc.

Do tego sukcesu swoją wojskową cegiełkę dołożyli:
Dowódca 4. Pułku, Dowódca 3. Dywizjonu, były i obecny Dowódca 31.BS, koledzy z plutonu.
Dziękuję Wam serdecznie. Jest to Nasz sukces. Nasz wspólny sukces!